Blauw schild. Twee eenvoudige woorden. Samen vatten ze zo’n beetje de gehele frustratie, pijn en verdriet van Mario Kart samen. Maar zou het niet wat cliché zijn om met het meest pijnlijke verschijnsel van Mario Kart te beginnen? Zeker aangezien juist het blauwe, o zo beruchte schild, eindelijk eens een stuk verbeterd is. Nee, een spel uit de Mario Kart-serie verdient het gewoon om in eerste instantie benadert te worden op zijn pluspunten, niet om zijn minpunten. Maar weet Mario Kart 7 de naam van de reeks hoog te houden?

Mario Kart Wii was eigenlijk heel erg slecht. Toegegeven, online was voor Nintendo-begrippen vrij uitgebreid en werkte uitstekend. Je kon zeer goed Time Trailen. De banen waren goed. Er was veel diversiteit bij de personages (ook al was er wel een klein teveel aan minderjarige rijders…). Maar hoeveel blauwe schilden gemiddeld per race over het parcours vlogen was niet meer normaal. Voeg daarbij het teveel aan rode schilden, bliksemwolkjes en POW-blokjes toe en je kreeg een vervelende race. Ik durf je nu al te zeggen dat Mario Kart 7 vooral op dit punt beter is geworden.

Hoho, ga ik misschien iets te snel voor je? Bent u één van de weinige mensen die zich nog nooit aan de Mario Kart-serie heeft gewaagd? Goed, een korte uitleg. Bent u níét een van de weinigen (wat ik persoonlijk wel verwacht), sla dit stuk gerust over. In Mario Kart gaat Mario met al zijn vrienden (en vijanden) in de strijd… op de racebaan. Op niet gewoonlijke circuits (denk aan een onder andere een wrak wat half onder water staat) proberen personages als Mario, Luigi en Bowser zo snel mogelijk de finish te bereiken. Het aparte aan de Mario Kart-reeks zijn de items. Om de zoveel tijd kom je een vraagtekendoosje tegen, waar een item in zit, zodat je je tegenstanders eens flink kunt kwellen. Denk aan een banaan waarmee je tegenstanders kunt laten struikelen, een groen schild die je tegen iemand aan kunt smijten of een blauw schild die, pijnlijk genoeg, de nummer 1 keihard onderuit haalt. Au. Hierna is het de bedoeling alle 8 de cups te winnen op vier verschillende spelniveaus, zodat je bekers wint. Punt.

Maar goed, weer verder over de itembalans, die in de Wii-editie flink uit balans was. Nintendo heeft het weer behoorlijk rechtgetrokken. De ‘nieuwe’ items van MKW (Mario Kart Wii) zijn er, godzijdank, allemaal er direct weer uitgegooid. Nintendo heeft wel een blik met nieuwe items opengetrokken, in de vorm van een Tanooki-staart, een vuurbloem en een 7. Juist ja, een 7. Dit zeldzame items geeft je maar liefst 7 items, waarmee je in een korte tijd een breed assortiment aan wapens kunt gebruiken. Let op: je kunt alleen het item gebruiken wat direct voor je wagen zit. Moeilijk uit te leggen, moeilijk te gebruiken. Al met al niet het meest geslaagde power-up, vooralsnog. De vuurbloem is gewoon irritant. Je kan kort met vuurballen gooien. Moeilijk om mee te richten, bloedirritant als iemand achter je je bekogelt met vuurballen. De Tanooki-staart is wél geslaagd. Als je een staart hebt kan je andere wagens, schilden of bananen met één zwiep weg duwen. Heerlijk. Het blauwe schild heeft ook een aanpassing gehad: hij gooit iedereen in zijn weg naar de nummer 1 om. Probeer dus te voorkomen dat hij jou raakt! Een stuk minder oneerlijk voor degene die nummer 1 staat dus, maar nog steeds het item wat je het meest gaat vervloeken.

Een ander belangrijk punt: de personages. Nee, ik weet dat ze weinig tot niets aan het spel toevoegen. Maar ja, je racet liever met een leuk personage dan met een lelijk of irritant personage, niet? MK7 (Mario Kart 7) is daar helaas wel wat minder mee dan zijn voorgangers. In tegenstelling tot de 24 van MKW heeft dit spel er maar 16, plus je Mii (joepie…). Nintendo heeft voor de klassieke 8 gekozen, plus de bekende personages Wario en Daisy en de populaire Rosalina en Shy Guy. Helaas heeft Nintendo de fout gemaakt 4 nieuwe personages toe te voegen. Geen probleem natuurlijk, als dit nou leuke personages waren. Lakitu (die ook het startsein geeft bij een race) is nog wel een leuke toevoeging, maar Metal Mario is niets meer dan een luie reskin van Mario, Wiggler (de gigantische rups met een driftprobleempje) is geinig, maar hoort gewoon niet in een Kart (het ziet er werkelijk niet uit). Het minst geslaagde personage is Honey Queen. De reuzebij van Super Mario Galaxy 1 en 2, die daar slechts een bijrol had, heeft direct een rijbewijs gehaald (en is een metertje of 10 gekrompen). Ze past er alleen gewoon totaal niet tussen. Het vreemdste is dat omstreden en populaire personages, zoals Waluigi, Bowser Jr, Diddy Kong, Toadette en King Boo, gewoon niet terug keren. Vreemd.

De courses in dit spel vallen stiekem toch wat tegen. Er zaten maar weinig echte toppers tussen. Om er een paar op te noemen: Rosalina’s Ice World is de meest geslaagde baan (buiten die verschrikkelijk inspiratieloze naam natuurlijk). Een prachtige ijswereld, zo wil je ze zien. Ook circuits als Daisy Hills, Music Park en Piranha Plant Slider stralen duidelijk creativiteit uit (respectievelijk een boerendorpje, een muzikaal feest en een Mario Kart remake van World 1-2 uit Super Mario Bros). Maar je hebt ook Koopa City. De een zal van deze schitterende, futuristische stad genieten, de ander zal janken omdat de baan gewoon niks bijzonders heeft. Ik hoor dan wel bij de eerste groep. Bowser’s Castle is simpelweg beroerd, door zijn vele onderwaterstukken die er totaal niet bij passen. Ook Rainbow Road is het hem net niet. Waarom? De muziek is goed, hij is schitterend gemaakt en het zit vol met frisse, creatieve ideeën. Hij is alleen te kort. Net als de op Wii Sports Resort gebaseerde banen (die opvallend goed te verteren waren) heeft hij maar 1 lap, waardoor de Rainbow Road enorm kort is. Jammer! Daar tegenover zijn de Retro-banen dit spel geweldig. Het is deze keer de crème de la crème, met als hoogtepunt Rainbow Road van de SNES. Fenomenaal!

Zojuist had ik het over onderwaterstukken. ‘Wat zijn dat dan?’ zal de oplettende lezer vast denken. Voor het eerst is het mogelijk om onder water te rijden in Mario Kart. Voegt het iets toe? Nee. Je kunt gewoon onder water rijden, that’s it. Niet iets om spontaan je huis te verlaten zodat je dit spel kan kopen. Om de uitdrukking ‘ter land, ter zee, ter lucht’ helemaal tot uitdrukking te kunnen laten komen kan je ook vliegen. Nee beste lezer, je bent niet belandt in een recensie van de nieuwste Diddy Kong Racing. Deze Mario Kart kan je echt vliegen. Als je van een hoge afgrond springt zal er een vlieger op je kart verschijnen, zodat je een eindje kan zweven. Ook dit voegt helaas niet heel erg veel toe aan de serie, ook al krijg je er wel een zeker gevoel van vrijheid door. Een redelijke toevoeging, zeker als je je bedenkt dat je je vlieger zelf kan kiezen.

Maar niet alleen de vlieger die je wil gebruiken is een keuze. Zowel je auto als je wielen kan je zelf bepalen. Op deze manier zijn er veel meer tactische mogelijkheden bij het maken van je kart, zeker als je je bedenkt dat alle personages specifieke eigenschapen hebben. Wil je hard kunnen rijden? Gebruik de B-Dasher (bekend van Mario Kart DS), de Monster Wheels en stop Metal Mario er in. Zo zijn er nog veel meer opties, zodat je zoals gewenst de baan op kunt gaan. Zelf ga ik voor een degelijke combi van de lichte Lakitu in de eenvoudig driftende Egg 1 (ook bekend van Mario Kart DS) met handige Red Monster Wheels. Misschien wel de beste toevoeging uit dit spel die ik graag terug zie in toekomstige delen.

En nee jongens, ik ben nog niet klaar met dit spel bespreken. Buiten al het raceplezier keert de Battle Mode ook weer terug. Helaas is het nog altijd een schim van de fantastische Battle Mode op de Nintendo Gamecube. Er zijn maar 6, niet heel erg leuke, banen beschikbaar (twee minder dan op de DS!), die stuk op stuk allemaal niet heel erg geslaagd zijn. De Battle Mode is zowel in de singleplayer als de multiplayer beschikbaar. Het is natuurlijk kort gezegd geen ruk aan in de singleplayer, dus als je plezier aan deze modus wil beleven zal je echt je vrienden er bij moeten halen. Een kleine domper dus.

Het spel valt ook, net als MKW, online te spelen. Ook al is online gaan zeer gebruiksvriendelijk (goed overzicht en genoeg functies), het werkt door alle errors voor geen meter. Het spel gaat hierdoor soms traag en het gebeurt vaak genoeg dat je ineens uit een race wordt getrapt, wat je veel verliespunten oplevert. Racen met je vrienden is online ook weer mogelijk, maar dan moeten ze maar eerst online komen, aangezien dit dus amper werkt. Je wordt geholpen door communities: een groep waarin je vrienden zich bij kunnen aansluiten, zodat je eenvoudiger samen kunt racen. Toch moet je nog niet al teveel verwachten van online spelen.

Dan heb ik het nog niet eens er over gehad hoe sterk dit spel audiovisueel wel niet is. Uitstekende muziek en geweldige graphics (met name Rainbow Road en Koopa City) waar je spontaan gelukkig van wordt. Ik zou je nog kunnen vertellen over alle andere functies, zoals het (matige) gebruik van de gyroscoop. Maar volgens mij heb ik mijn punt wel duidelijk gemaakt. Mario Kart 7 is in zijn missie geslaagd en het is de beste Mario Kart tot dusver. Kudos.